TAKK FOR LÅNET, GRANROSTAD.

Tekst: Olav Håkon Dybvik

Og vi snur oss og kvili litt, og sir på ein gård,
sir eit vatn, heilt blankt uten bår.
Sir på husan, på naustet 
på vik og på mo

Det e så stilt nedpå gården no,
men vi sir dem litt lell 
Dem som bodd her, -vi sei dem farvell.
Vi sir ho Anna med rivå 

Eg sir ei gammel ei som sett 
nedme elva og sir, 
eg sir ein ung-gut på sengkanten frir.
Eg sir nån sorgtunge bær bort ei kiste frå går'n,
eg sir ei hand ta ei anna i si.

Eg høyri suset frå vatnet kjem,
frå. skog og frå fjell,
eg høyri bekkjin frå brattlia fell.
Eg høyri steg over marka
og knirk i frå grind.
Eg Høyri tona frå vekslanes vind.

Eg kjeinni lokta frå blomstereng,
av gress og av jord,
eg kjeinni angen av alt det som gror.
Eg kjeinni lokta frå trean,
frå fjøs og frå naust,
eg kjeinni lukta som sei det e haust.

Takk for lånet no Granbostad
at folk fekk her bo.
Takk for ailt som fekk vekse og gro.
No får du og naturen vår einast igjen.
Vi går frå deg, -vi skiles frå ein venn.